ஆதிசங்கரர் அத்வைதம் உண்மை என்பதை நிரூபிக்கும் போது அதை ஆமோதிக்கும் விதமாக இங்கே அத்வைதம் என்பது சத்தியமே என்று சிவபெருமான் தன்னுடைய திருக்கரத்தை சிவலிங்கத் திருமேனியில் இருந்து வெளியில் எடுத்து ஆசிர்வாதம் கொடுத்த காட்சி.
திரௌபதியின் திருமணத்திற்குப் பிறகு துருபத மன்னன் முற்றிலும் திருப்தி அடைந்தவனாய் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தான். ஏனெனில் தான் எண்ணியிருந்த எண்ணம் முழுவதும் திரௌபதியின் திருமணத்தின் மூலம் நிறைவேறும் என்ற எண்ணமே அதற்கு காரணமாய் இருந்தது.. தன்னுடைய மருமகன்களான பாண்டவர்களிடம் துருபதன் முக்கியமான விஷயம் ஒன்றை கூறினார். தன் குடும்பத்திற்கும் பாண்டவர்கள் குடும்பத்திற்கும் இடையில் எந்தவிதமான வேற்றுமையும் இருக்கக்கூடாது. இரண்டு குடும்பத்தையும் ஒரே குடும்பமாக கருத வேண்டும் என்று கூறினான். தனக்கு சொந்தமாய் இருந்த பாஞ்சால நாடு தங்களுக்கும் சொந்தம் என்றே கருத வேண்டும் என்று கூறினான். திருமணத்தின் வழியாக இந்த புதிய உறவு பாண்டவர்களுக்கு புதிய வல்லமையும் தகுதியையும் தருவதாய் இருந்தது. இப்பொழுது அவர்கள் ஏதும் இல்லாத நாடோடிகள் இல்லை. அவர்களுக்கு பலம் வாய்ந்த பின்பலம் அமைந்தது. கிருஷ்ணனும் பலராமனும் அவர்களுடைய உறவினர்களும் பாண்டவர்களுக்கு நெருங்கிய சொந்தங்கள் ஆயினர்.
சினத்தையும் பொறாமையையும் தட்டி எழுப்புகின்ற செய்தி ஒன்று அஸ்தினாபுரத்தில் கௌரவர்களுக்கு எட்டியது. பாண்டவர்கள் மடிந்து போகவில்லை. பாஞ்சால நாட்டில் பிராமணர்களாக வந்து திரௌபதியின் சுயம்வரத்தில் கலந்து கொண்டவர்கள் பாண்டவர்கள் தான். இப்பொழுது அவர்கள் பாஞ்சால நாட்டில் உறுதியான இடம் பிடித்திருக்கின்றனர் என்ற செய்தியை கேட்டு அவர்களுடைய உள்ளம் குழம்பியது. விதுரர் தனது போக்கில் இந்த செய்தியை நன்கு பயன்படுத்திக்கொண்டார். அரசனாகிய திருதராஷ்டிரனிடம் விரைந்து ஓடிச் சென்று திரௌபதி அஸ்தினாபுரத்திற்கு மருமகளாய் வந்திருக்கிறாள். குரு வம்சம் ஓங்குக என்று கூறினார். இதைக்கேட்ட திருதராஷ்டிரன் துரியோதனன் சுயம்வரத்தில் வென்று திரௌபதியை அழைத்து வருகின்றான் என்று எண்ணி மகிழ்ச்சியுடன் துரியோதனனையும் திரௌபதியையும் ஏன் உன்னோடு இங்கு அழைத்து வரவில்லை. நான் அவர்களை ஆசிர்வதிக்க விரும்புகிறேன் என்று கூறினார். உடனே விதுரர் அண்ணா பாண்டவர்கள் உயிரோடு இருக்கிறார்கள். சுயம்வரத்தில் திரௌபதியை அவர்களே பெற்றிருக்கிறார்கள். பாஞ்சால ராஜ்ஜியத்தில் அவர்கள் பத்திரமாக இருக்கிறார்கள் என்றார். திருதராஷ்டிரனுக்கு இச்செய்தி காதில் இடி விழுந்தது போல் இருந்தது. உள்ளத்தில் சீறி எழுந்த சினத்தை மறைத்து வைத்துக் கொண்டு தன் தம்பியின் பிள்ளைகளிடத்தில் அன்பு வைத்திருந்ததாக அவன் பாசாங்கு செய்தான். நான் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன் கடைசியாக மாண்டுபோன என் தம்பியின் மைந்தர்கள் உயிரோடு இருக்கிறார்கள். பாஞ்சால நாட்டில் அவர்கள் சௌபாக்கியத்துடன் இருக்கட்டும் நான் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன் என்று விதுரரிடம் கூறினார்.
மண்டபத்துக்கு வெளியில் துரியோதனனும் கர்ணனும் ஒதுங்கி நின்று கொண்டு உள்ளே நிகழ்ந்த உரையாடல்களை கேட்டு கொண்டிருந்தனர். விதுரர் சென்ற பின் அவர்கள் இருவரும் மண்டபத்திற்குள் நுழைந்தனர். துரியோதனன் பதைபதைப்புடன் தந்தையே நான் விரும்பாத பாண்டவர்களிடம் தாங்கள் அன்பு இருப்பதற்கு காரணம் என்ன என்று கேட்டான். அதற்கு திருதராஷ்டிரன் நீ கவலைப்படுவதை விட அதிகமாக நான் கவலைப்படுகிறேன். ஆனால் என் மனதில் இருப்பதை நான் விதுரரிடம் வெளிப்படுத்த முடியாது. பாண்டவர்கள் நலனில் விதுரர் அக்கறை மிக வைத்திருக்கின்றான் நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை நீயே எனக்கு எடுத்து விளக்கு என்றார்.
துருபத மன்னனின் அழைப்பை ஏற்று பாண்டவர்கள் துருபத மன்னனின் அரண்மனைக்கு விருந்தினராக வந்தார்கள். அரண்மனைக்கு வந்த பாண்டவர்கள் ராஜ மாளிகையின் பழக்கவழக்கங்கள் அனைத்தையும் முற்றிலும் அறிந்தவர்கள் போன்று செயல்பட்டனர். ராஜரீதியுடன் அவர்கள் உணவு உண்பதையும் அவர்களின் செயல்கள் அனைத்தும் ராஜா ரீதியிலேயே இருப்பதையும் துருபத மன்னன் கவனித்தான். அரண்மனையில் இருந்த வெவ்வேறு மண்டபங்களில் உள்ள இடங்கள் அவர்களுக்கு காண்பிக்கப்பட்டன. யுத்த தளவாடங்கள் நிறைந்திருந்த மண்டபமே விருந்தினராக வந்திருந்த பாண்டவர்களின் கவனத்தில் பெரிதும் கவர்ந்தது. இவை அனைத்தையும் கூர்மையாக கவனித்து வந்த துருபத மன்னன் வந்தவர்கள் பாண்டவர்களே என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டான். தனது மகன் திருஷ்டத்யும்னன் கூறியது உண்மை தான் என்று எண்ணி மிக்க மகிழ்ச்சி அடைந்து பாண்டவர்களிடம் சென்று தங்களுடைய வரலாற்றையும் நீங்கள் யார் என்பதையும் தெளிவுபடுத்த வேண்டும் என்று வேண்டினான்.
பாண்டவர்கள் தங்களது வரலாற்றை உள்ளது உள்ளபடி எடுத்து விளக்கினார். அதைக் கேட்ட துருபதன் அளவில்லாத ஆனந்தம் அடைந்தான். வாரணவாதத்திற்கு போனது முதற்கொண்டு அவர்கள் அடைந்த அனுபவங்கள் அனைத்தையும் முழு கவனத்துடன் துருபதன் கேட்டான். அர்ஜூனனுக்கும் திரௌபதிக்கும் விவாகம் அதிவிரைவில் நிறைவேற்ற வேண்டுமென்று துருபத மன்னன் கூறினான். ஆனால் அதற்கு நேர்மாறான மற்றொரு கருத்தை யுதிஷ்டிரன் தெரிவித்தான். பாண்டவர்களாகிய நாங்கள் ஐவரும் திரௌபதியை திருமணம் செய்து கொள்வது என்று முடிவு செய்யப்பட்டுள்ளது என்று கூறினார். இதைக் கேட்ட மன்னன் திகைத்து போனான். இது எங்குமே கேள்விப்படாத ஒன்றாக உள்ளது எங்கும் கேள்விப்படாத போக்காக இருக்கிறது தர்மம் இதற்கு இடம் தராது. ஐதீகம் இதற்கு மாறானது. ஆடவன் ஒருவன் பல தடவை மணந்து கொள்ளலாம். சேர்ந்தார் போல் அவனுக்கு மனைவிமார்கள் பலர் இருக்கலாம். ஆனால் பெண் ஒருத்தி ஒரு தடவை தான் மணந்து கொள்கிறாள். அவளுக்கு கணவன் ஒருவனே. இக்கோட்பாடுகளை கூறி பாண்டவ சகோதரர்கள் கொண்டிருந்த கருத்தை துருபத மன்னன் முற்றிலும் நிராகரித்தான்.
அப்பொழுது திடீரென்று வியாச பகவான் அங்கு பிரசன்னமானார். அவரது வரவை குறித்து இரு தரப்பினரும் அகமகிழ்வு கொண்டனர். தக்க முறையில் அவர் பக்திபூர்வமாக வரவேற்கப்பட்டார். பிறகு தனக்கு நேர்ந்த நெருக்கடியை துருபதன் வியாசரிடம் தெரிவித்தான். வியாசர் முன்பு பாண்டவர்களிடம் கூறிய கருத்துக்கள் அனைத்தையும் துருபதனிடம் கூறினார். அனைத்தும் தர்மத்திற்கு உட்பட்டது என்று விளக்கிக் கூறினார். துருபதன் அறிவு களஞ்சியமாகிய வியாசரிடம் அளவு கடந்த விசுவாசம் வைத்திருந்தான். அனைத்தும் இறைவனது திட்டம் என்று எண்ணி அவன் திருமணத்திற்கு சம்மதித்து முழுமனதுடன் திரௌபதியை பாண்டவர்கள் ஐவருக்கும் கன்னிகாதானம் செய்து வைத்தான்.
திரௌபதி வியாசர் கூறியபடி நடந்து கொண்டு தனது புனிதத்தை காப்பாற்றி வந்தாள்.
ஒரு நாள் அக்பர் அரசவையில் அக்பரும் பீர்பாலும் பேசி கொண்டிருக்கும்போது அக்பர் கேட்டார் பீர்பாலே இந்து மதத்தில் உள்ள கடவுள் திருமால் இருக்கிறாரே அவருக்கு யாரும் சேவகர்களே கிடையாதா? அதற்கு பீர்பால் அரசே அவருக்கு ஆயிர கணக்கான சேவகர்கள் இருக்கிறார்கள் ஏன் கேட்கிறீர்கள் என்றார். அக்பர் இல்லை ஒரு சாதாரண யானையின் காலை ஒரு முதலை பிடித்ததர்காவா உங்கள் திருமால் கருடன் மீது ஏறி சங்கு சக்கரத்துடன் வந்து அந்த யானையை காக்க வேண்டும் நீர் கூறியது போல் ஆயிர கணக்கான சேவகர்கள் இருக்கிறார்களே அவர்களில் யாரவது ஒருவரை அனுப்பி அந்த யானையை காப்பாற்றி இருக்கலாமே? அதை விட்டு விட்டு அவர் ஏன் வந்து அந்த யானையை காப்பாற்ற வேண்டும்?
இதற்க்கு பீர்பால் பதில் ஏதும் கூறாமல் மெளனமாக இருந்தார் அதை பார்த்ததும் அக்பருக்கு ஒரு சந்தோசம் பீர்பாலே பதில் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு நாம் கேள்வி கேட்டுவிட்டோம் என்று. ஒரிரு நாட்கள் சென்றன. அக்பரும் அவர் குடும்பத்தாரும் அவர்களுடன் பீர்பாலும் சில மெய் காப்பாளர்களும் கங்கை கரையை கடப்பதற்கு படகில் சென்று கொண்டிருந்தனர். அக்பரின் மூன்று வயது பேர குழந்தையை கொஞ்சி கொண்டிருந்த பீர்பால் படகு ஆழமான பகுதிக்கு வந்ததும் பீர்பால் படகோட்டிக்கும் படகில் வந்த ஒரு வீரனுக்கும் சைகை காட்டிவிட்டு அக்பரின் பேரனை கங்கையில் தூக்கி போட்டுவிட்டார். பதறிய அக்பர் உடனே நீரில் குதித்து தன பேரனை காப்பாற்ற துணிந்தார். அவரோடு சேர்ந்து பீர்பால் சைகை செய்த வீரனும் நீரில் குதித்து அக்பரையும் குழந்தையும் தூக்கி வந்து படகில் சேர்த்தான். படகில் பேரனுடன் ஏறிய அக்பர் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்தி விட்டு பீர்பால் என்ன இது நீயா இப்படி என் பேரனை கொல்ல துணிஞ்ச என்னால நம்பவே முடிலயே சொல்லும் என்ன காரணத்துக்காக என் பேரனை தண்ணீர்ல தூக்கி போட்டீர் சொல்லும்? என்றார் கோபமாக.
பீர்பால் அமைதியாக உங்களுக்கு திருமாலை பத்தி தெரியனும் என்பதற்காக அப்படி செஞ்சேன் அரசே என்றார். அக்பர் பீர்பாலே என்ன விளையாடுறியா நீ என் பேரனை தூக்கி தண்ணீர்ல போட்டதுக்கும் உமது திருமாலை நான் தெரியுறதுக்கும் என்ன சம்மந்தம். பீர்பால் அரசே மன்னித்துக்கொள்க நீங்க அன்று ஒரு நாள் உங்கள் கடவுள் திருமாலுக்கு சேவகர்களே இல்லையா அவர்தான் வந்து யானையை காப்பாற்றணுமான்னு கேட்டிங்களே ஞாபகம் இருக்கா உங்களுக்கு? அக்பர் ஆமாம் அதுக்கும் இன்று நீ என் பேரனை தூக்கி தண்ணீர்ல போட்டதுக்கும் என்ன சம்மந்தம்? பீர்பால் அரசே கொஞ்சம் யோசித்து பாருங்கள் என்னையும் சேர்த்து இந்த படகில் உங்களுக்கு 10 சேவகர்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனால் இவர்கள் யாருக்கும் நீங்கள் உத்தரவு பிற்பிக்காமல் நீங்களே உங்கள் பேரனை காப்பற்ற தண்ணீரில் குதித்து விட்டீர்கள் ஏன் அரசே? எங்களை நீங்கள் நம்பவில்லையா என்று கேட்டார். அக்பர் கொஞ்சம் கோபம் தணிந்து அப்படி இல்லை பீர்பால் என் பேரன் மேல் அளவு கடந்த பாசம் வச்சுருக்கேன்னு உனக்கு தெரியும். நீர் திடிர்னு தண்ணீர்ல அவனை தூக்கி போட்டதால் எனக்கு அவனை காப்பற்ற வேண்டும் என்கிற எண்ணம் தான் மேலோங்கி இருந்ததே தவிர உங்களுக்கு உத்தரவிட்டு அவனை காப்பாற்ற சொல்லும் அளவுக்கு எனக்கு பொறுமை இல்லமால் நானே குதித்து அவனை காப்பாற்றினேன் என்றார்.
பீர்பால் புன்னகையுடன் அரசே இந்த நாட்டை ஆளும் உங்களுக்கே இவளோ பாசம் இருக்கும் போது அண்ட சாகசரங்களையும் ஆளும் எங்கள் திருமாலுக்கு எவளோ பாசம் இருக்கும் உயிர்கள் மேல். அதனால்தான் எத்தனை சேவகர்கள் இருந்தாலும் தன்னை நம்பி அழைப்பவர்களை எங்கள் கடவுள் நேரில் காக்க வருகிறான். அரசே இப்பொழுது புரிந்ததா திருமால் ஏன் நேரில் வந்து யானையை காப்பாற்றினார் என்று. நான் நீரில் வீசிய உங்கள் பேரனை காப்பற்ற இங்குள்ள ஒரு வீரனிடமும் படகோட்டியிடமும் நான் முன்னமே சொல்லி வைத்திருந்தேன் தவறு இருந்தால் மன்னியுங்கள் அரசே என்றார். அக்பர் இல்லை பீர்பால் நான் தான் உன்னிடம் மன்னிப்பு கேட்கவேண்டும். உங்கள் கடவுளை பற்றி தவறாக எண்ணி இருந்தேன் உங்கள் கடவுள் தாயினும் மேலானவர் என்பதை புரிந்து கொண்டேன் என்றார் நெகிழ்ச்சியாக
அன்புக்கும் நம்புபவர்களுக்கும் பகவான் கட்டுண்டவன் கூப்பிட்ட குரலுக்கு தானை வந்து உதவுவான்.
குந்தி தேவி தன் வாழ்க்கையில் உண்மைக்கு மாறானது எதையும் சொன்னது இல்லை. அவர் வார்த்தையும் காப்பாற்றப்படவேண்டும். திரோபதியின் கர்மபலன் தீர வேண்டும். எனவே நீங்கள் ஐவரும் திரோபதியை திருமணம் செய்து கொள்ளுங்கள். வருடத்திற்கு ஒருவருடன் மனைவியாய் திரொபதி இருப்பாள். ஒரு வருடம் முடிந்ததும் மீண்டும் கன்னியாவாள். அவள் சிவனிடம் பெற்ற வரத்தின் மகிமையே அதற்கு காரணம். கணவன்மார்கள் ஐவருக்கும் திரோபதி பொதுவாய் இருந்தாலும் அவளுடைய கற்பு ஒரு நாளும் பட்டுப்போகாது. அவளுடைய கற்பு அலாதியாக அவளுக்கே உரியதாகும். எனவே இத்திருமணத்திற்கு அனுமதி கொடுக்கலாம். இவர்களின் கர்மபலன் தீருவதற்கு நாம் அனைவரும் துணையிருப்போம் என்று வியாசர் கூறினார். அனைவரும் சம்மதம் தெரிவித்தனர். வியாசர் விடைபெற்றுச் சென்றார்.
அந்தி வேலை வந்தது. அன்று பகல் முழுவதும் நிகழ்ந்த செயல்கள் அனைத்தும் முடிவுக்கு வந்து அமைதி நிலவியது. அப்போது அங்கு கிருஷ்ணரும் அவருடைய தமையன் பலராமனும் அவர்களுடைய அத்தை குந்திதேவியை தரிசித்து தங்களுடைய வணக்கத்தை செலுத்துவதற்கு குடிசைக்கு வந்தனர். குந்திதேவி தன் மைந்தர்களாகிய பாண்டவர்களை அவ்விருவருக்கும் அறிமுகப்படுத்தினார். அப்போது தான் அவர்கள் பரஸ்பரம் முதல் தடவை ஒருவரை ஒருவர் பார்க்கின்றார்கள். வயதை அனுசரித்து முறையாக அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் வணங்கி கொண்டனர். அப்போது தொடங்கிய உறவு எப்பொழுதும் நிலைத்து இருப்பதற்கு ஏற்றவாறு அமைந்தது. மாறுவேடத்தில் வாழ்ந்து வரும் பாண்டவர்களுக்கு அதிவிரைவில் நல்ல காலம் வரப்போகிறது என்றும் அது வரையில் சிறிது எச்சரிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டு தெய்வீக சகோதரர்களான கிருஷ்ணரும் பலராமரும் தங்களுடைய மாளிகைக்கு திரும்பிச் சென்றனர்.
பிராமணர்களாக வேடம் தரித்து திரௌபதியை அழைத்து வந்த பாண்டவர்களை பின்தொடர்ந்து வந்த திருஷ்டத்யும்னன் அங்கு நடந்தது அனைத்தையும் முற்றிலும் கவனித்தான். அவர்கள் பாண்டவர்கள் என்றும் அவர்கள் தாய் குந்திதேவி என்பதையும் அறிந்து மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் அரண்மனைக்கு விரைந்து ஓடிச் சென்று தன் தந்தையிடம் தான் அறிந்து கொண்ட விஷயங்கள் அனைத்தையும் தெரிவித்தான். வேந்தனாகிய துருபத மன்னன் சுயவரத்தில் நிகழ்ந்த சம்பவங்களை குறித்து கவலையுடன் இருந்தான். அவனுக்கு திருஷ்டத்யும்னன் கொண்டு வந்த செய்தி மிகவும் அமைதியை அளித்தது. மகன் கூறிய அனைத்தும் உண்மையாக இருக்கவேண்டும் என்று அவன் இறைவனிடம் பிரார்த்தனை செய்தான். திருஷ்டத்யும்னன் கூறியது அனைத்தும் உண்மையாக இருந்தால் தன் வாழ்க்கையில் கொண்டிருந்த திட்டங்கள் யாவும் நிறைவேறும் என்று அம்மன்னன் மகிழ்ச்சி அடைந்தான். தனக்கு வாய்த்த புதிய உறவினர்களுக்கு துருபத மன்னன் விலை உயர்ந்த ஆடைகளை அனுப்பி வைத்தான். அவர்கள் அனைவரும் விருந்துக்கு அரண்மனைக்கு வர வேண்டும் என்று அவர்களுக்கு அழைப்பு விடுத்தான்.
நாம் யார் காலிலோ விழுந்து வணங்குவது அல்ல பாத நமஸ்காரம். கடவுள் நமக்குக் கொடுத்திருக்கிற பாதத்தை பகவானுடைய தொண்டிற்கு உபயோகப்படுத்தினால் அதற்கு பாத நமஸ்காரம் செய்கிறாய் என்று அர்த்தம். சுவாமி காலில் விழுந்து சுவாமிக்கு என்ன ஆகணும்? உலகத்தில் சுவாமியின் பாதம் இல்லாத இடமே இல்லை. உலகம் பூரா சுவாமியின் கண், கைதான் இருக்கிறது. எங்கு பார்த்தாலும் சுவாமியின் திருப்பாதங்கள், எங்கு பார்த்தாலும் சுவாமியின் திருக்கரங்கள். சுவாமி கொடுத்திருக்கிற கண்களைக் கொண்டு அனைத்தையும் கடவுளைப் பார்க்க வேண்டும். காதுகளை வைத்துக் கொண்டு கேட்கும் அனைத்தையும் கடவுளுடைய வாசகங்களாகக் கேட்கவேண்டும். கால்களை வைத்துக்கொண்டு நிறைய கோவில்கள் பாத யாத்திரை செல்லவேண்டும். தீர்த்த யாத்திரை செல்ல வேண்டும். நம்முடைய பாதங்களை நாம் அவனுக்கு வழிபாடாக பயன்படுத்துகிற நன்றிக்கடன் இருக்கிறதே அதுதான் உண்மையான பாத நமஸ்காரம்.
பாண்டவர்கள் ஐந்து சகோதரர்களும் மணமகள் திரௌபதியை தங்களுடன் அழைத்துக் கொண்டு தாங்கள் குடியிருந்த குடிசைக்கு அழைத்து வந்தனர். இவர்களின் பின்னே பாண்டவர்களுக்கு தெரியாமல் இந்த பிராமணன் யார் என்று அறிந்து கொள்ள திரௌபதியின் அண்ணன் திருஷ்டத்யும்னன் பின் தொடர்ந்து வந்தான். குடிசைக்கு வெளியே இருந்து அவர்கள் உரத்த குரலில் அம்மா என்று நாங்கள் ஒரு நூதானமான பிட்சை எடுத்துக் கொண்டு வந்திருக்கிறோம் என்று கூறினார்கள். வீட்டுக்குள் இருந்த குந்திதேவி என்ன பிட்சை கொண்டு வந்திருக்கின்றார்கள் என்று பார்க்காமல் ஐந்து பேரும் உங்களுக்குள் பங்கிட்டு கொள்ளுங்கள் என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே வந்து பார்த்தார். அர்ஜூனனுடன் திரௌபதி நின்று கொண்டு இருந்தார். நடந்தவைகள் அனைத்தையும் யுதிஷ்டிரன் குந்திதேவியிடம் விளக்கமாக சொன்னான். அனைத்தையும் கேட்ட குந்திதேவி குழம்பிப்போனாள்.
குந்திதேவி தன் குழப்பத்தை வெளிக்காட்டி கொள்ளாமல் திரௌபதியை கட்டித் தழுவிக் கொண்டாள். திரௌபதியும் தனக்கு புதிதாக வாய்த்த மாமியார் குந்திதேவி பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கினாள். பிறகு மூத்தவனாகிய யுதிஷ்டிரனிடம் குந்திதேவி தனது மனக் கவலையை வெளியிட்டார். உண்மைக்கு மாறானது எதையும் என் வாழ்நாளில் நான் சொன்னது கிடையாது. நீங்கள் கொண்டு வந்த பிட்சையை ஐந்து பேரும் பங்கீட்டு கொள்ளுங்கள் என்று எண்ணிப் பார்க்காது நான் சொல்லிவிட்டேன். திரௌபதி தான் அந்த பிட்சை என்பது இப்போது எனக்கு விளங்குகின்றது. நான் அப்படி சொல்லியபடியால் என்ன நிகழப்போகிறது என்று தெரியவில்லை என்று தனது கவலையை வெளிப்படுத்தினாள். சிறிது நேரம் தாயும் பிள்ளைகளும் சிந்தனையில் மூழ்கி இருந்தனர் அதன் பிறகு யுதிஷ்டிரன் தாயே தாங்கள் தயங்க வேண்டாம். பொல்லாங்கு ஏதும் நிகழாது என்று சொல்லிவிட்டு அர்ஜுனா நீ திரௌபதியை மணந்து கொள் என்று கூறினான் அதற்கு அர்ஜுனன் மூத்தவர் தாங்கள் இருக்கும் போது தங்களுக்கு திருமணம் ஆகாமல் நான் எப்படித் திருமணம் செய்து கொள்வது இது பொருந்தாது. தங்களின் திருமணத்திற்கு பிறகு நான் திருமணம் செய்து கொள்கிறேன் என்று கூறினான்.
பாண்டவர்களும் குந்திதேவியும் இந்த சிக்கலை எப்படி சரி செய்வது என்ற குழப்பத்தில் இருந்தனர். அப்போது வியாசபகவான் இங்கு தோன்றினார். உங்களிடம் இருந்த குழப்பத்தை ஞானதிருஷ்டியில் அறிந்தேன். ஆகவே தர்மத்தின் போக்கை தெளிவுபடுத்த இங்கு வந்தேன் என்றார். பாண்டவர்களும் குந்திதேவியும் திரௌபதியும் வியாசபகவானை வரவேற்று வணங்கினார்கள். வியாசபகவான் அனைவரிடமும்
திரௌபதி பூர்வ ஜென்மத்தில் சிவனை நோக்கி கடும் தவம் புரிந்தாள். அவளுக்கு தரிசனம் கொடுத்த சிவபெருமான் என்ற வரம் வேண்டும் என்று கேட்க அதற்கு திரௌபதி தர்மத்தை கடைபிடிக்கும் நல்ல கணவன் வேண்டும் என்று இறைவனின் தரிசனம் கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் ஐந்து முறை மீண்டும் மீண்டும் கூறினாள். ஆகையால் இறைவனின் வரத்தின் படி அவளின் வினைபயனால் ஐந்து தர்மத்தை கடைபிடிக்கும் கணவன்மார்கள் அமைந்தாக வேண்டும். அந்த அமைப்பு பாண்டவர்களாகிய உங்களைக் கொண்டு நிகழ்கிறது. ஏனெனில் உங்கள் ஐவருக்கும் எதைக்கொண்டும் கருத்து வேறுபாடு கிடையாது. திரௌபதியின் வினைப்பயன் தங்கள் தாயின் சொல்வழியாக ஐவரும் திருமணம் செய்ய தூண்டுகிறது.
கர்ணன் தனது சந்தேகம் தீர பிராமண வேடம் அணிந்த அருஜூனனிடம் சென்று நம்மில் யார் வில்வித்தையில் சிறந்தவர் என்று நமது திறமையை வெளிப்படுத்தும் பாங்கில் போட்டி போடலாம் என்று கர்ணன் கூப்பிட்டான். பிராமண வாலிபனும் அதற்கு சம்மதித்தான். இருவரும் அவரவர் திறமையை அற்புதமாக வெளிப்படுத்தினார். அதிவிரைவில் பிராமண வாலிபன் கர்ணனை விட வில்வித்தையில் சிறந்தவனாக தனது திறமையை காட்டினான். கர்ணன் பிராமண வாலிபன் வில்லித்தையில் சிறந்தவன் ஒத்துக்கொண்டு அர்ஜுனன் உயிரோடு இருந்தபோது அவன் கிட்டத்தட்ட என் தரத்தை ஒத்திருந்தான். இப்பொழுது பிராமணனாகிய நீயோ என்னை வென்று விட்டாய் பார்க்கவர் எனக்கு குரு ஆவார் உனக்கு குரு யார் என்று கேட்டான். அதற்கு பிராமண வேடத்தில் இருந்த அர்ஜூனன் என் குருவும் ஒரு பிராமணர் என்றான். இருவரும் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் மன்னர்களுக்கு இடையில் ஓர் குழப்பம் உண்டாயிற்று.
துருபத மன்னனுடைய அரண்மனையில் சுயம்வரம் வெற்றிகரமாக நடந்து விட்டது. ஆனால் அங்கு வந்திருந்த வேந்தர்கள் அனைவரும் அதிருப்தி அடைந்தனர். அரசர்களிடம் க்ஷத்திரியன் பிராமணன் பற்றிய எண்ணமே அதற்குக் காரணமாய் இருந்தது. துருபதன் தன்னுடைய மகளை நாடோடி பிராமணன் ஒருவருக்கு மணம் முடித்துக் கொடுத்து அதன் வாயிலாக நம்மை வேண்டுமென்றே இங்கு வரவழைத்து அவமானப்படுத்தியுள்ளார். பொருத்தமான ராஜகுமாரன் ஒருவன் கிடைக்கவில்லை என்றால் துரோபதி தற்கொலை செய்து கொள்வதே சரியானதாகும். நாடோடி ஒருவனுக்கு மாலை சூட்டியது பெரும் தவறாகும். துருபதன் ஆயுள்காலம் முழுவதும் மறக்க முடியாத பாடம் ஒன்றை அவனுக்கு புகட்டவேண்டும் என்று வேந்தர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி துருபத மன்னனை தாக்கத் துவங்கினர்.
இந்த நெருக்கடியை எவ்வாறு சமாளிப்பது என்பது துருபதனுக்கு விளங்கவில்லை. பரிதாபத்துடன் நாலா பக்கமும் பார்த்தான். அதேவேளையில் சுயம்வரத்தில் வெற்றி அடைத்திருந்த பிராமண வாலிபன் கர்ணனிடம் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு மாமனாரான துருபத மன்னனை காப்பாற்றும் பொருட்டு அங்கு விரைந்தான். மேலும் பிராமண வேடம் அணிந்த அவனது யுதிஷ்டிரன் தவிர்த்து மூன்று சகோதரர்களும் நெருக்கடியில் அகப்பட்டுக் கொண்ட துருபதன் மன்னனைக் காப்பாற்ற விரைந்தனர். பிராமணர் அபிமானத்தை முன்னிட்டு மேலும் பல பிராமணர்கள் அங்கு குவிந்தனர். ஆனால் அவர்கள் அனைவரையும் ஒதுங்கி இருக்கும்படி பணிவுடன் பாண்டவர்கள் வேண்டிக் கொண்டனர். ஒரு சிறிய போர் போல மல்லுக்கட்டே நிகழ்ந்தது. அங்கு குழுமியிருந்த அரசர்கள் அனைவரையும் இந்த நான்கு பிராமணர்களும் வெற்றிகரமாக சமாளித்தனர். இந்த நால்வரும் யார் என்பது கிருஷ்ணனுக்கு தெரியும். ஆகையால் மகிழ்வுடன் அவன் அதை வேடிக்கைப் பார்த்தார். பிறகு மன்னர்களை சமாதானப்படுத்த கிருஷ்ணன் முயன்றார். அங்கு இருந்த அரசர்களிடம் இங்கு நிகழ்ந்ததில் குறை ஏதும் இல்லை. க்ஷத்திரிய ஐதிகத்துக்கு உட்பட்டே துருபதன் அனைத்தையும் செய்திருக்கின்றான். துருபதன் தவறு எதும் செய்யவில்லை என்று கிருஷ்ணன் தெளிவாக விளக்கினார். குழப்பம் ஒரு வழியாக முடிவுக்கு வந்தது.
வேந்தர்களில் சிலர் வில்லையும் அம்புகளையும் அருகில் வந்து உற்றுப் பார்த்தனர். வியப்பின் அறிகுறி அவர்களின் முகங்களில் தாண்டவமாடியது. ஒன்றும் பேசாமல் பின்வாங்கினர். மேலும் சிலர் வில்லை கையில் தூக்கி பார்த்தனர். அஞ்சி அவர்களும் பின்வாங்கினர். சிசுபாலன் மற்றும் ஜராசந்தன் என்னும் அரசர்கள் அந்த வில்லை தூக்கி அதில் அம்மை ஏற்றி இலக்கை அடிக்க முயன்றனர். ஆனால் பெரும் தோல்வி அடைந்தார்கள். பகட்டே வடிவாக தெரிந்த துரியோதனன் உறுதியான தீர்மானத்துடன் இலக்கை நோக்கி அடித்தான். ஆனால் அதில் அவனும் வெற்றி காணவில்லை. கர்ணனுடைய முயற்சி மிக நேர்த்தியாக இருந்தது. மேடையை நோக்கி அவன் ஒரு வேங்கையை போன்று கம்பீரமாக நடந்தான். சுழன்று கொண்டிருந்த சக்கரத்தின் துவாரத்தின் வாயிலாக அம்பை அவன் சிரமம் ஏதுமின்றி செலுத்தினான். ஆனால் இலக்கை மட்டும் அடிக்க அவனால் முடியவில்லை. போட்டிக்கு வந்த மன்னர்கள் அனைவரது முயற்சியும் தோல்வியில் முடிந்தது. சுயவரம் தோல்வி அடையும் போல தென்பட்டது.
திருஷ்டத்யும்னன் மீண்டும் ஒருமுறை மேடையில் வந்து பிரகடம் பண்ணினான். இவ்வளவு நேரம் நடந்த போட்டியானது நாட்டை ஆளும் வேந்தர்களுக்கு என்று ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தது. இனி இது அனைவருக்கும் பொதுவாக அமைகிறது. பிராமணர்கள் க்ஷத்திரியர்கள் வைசியர்கள் சூத்திரர்கள் ஆகிய யார் வேண்டுமானாலும் முயற்சி செய்து பார்க்கலாம். வில்லால் இலக்கை அடிக்கின்றவர்களுக்கு என் சகோதரி மனைவியாவாள் என்று அறிவித்தான். பிராமணர்களின் கூட்டத்தில் இருந்து ஒருவன் எழுந்து நின்றான். அவனுக்கு பலர் உற்சாகம் ஊட்டினார்கள். வேறு சிலர் அவனை அதட்டி உட்கார சொல்லினர். ஆனால் அவன் அர்ஜூனன் என்பதை கிருஷ்ணன் அறிந்துகொண்டான். திரௌபதியின் விவாகம் நிச்சயமாக நடைபெறப்போகிறது என்று கிருஷ்ணன் எண்ணினான். கூட்டத்தில் இருந்து வந்தவனுடைய நடையில் ராஜரீதி மிளிர்ந்தது. வில்லையும் அம்புகளையும் நெருங்கி அதற்கு தலைவணங்கினான். பின்பு வில்லை கையில் எடுத்து ஓசையை கிளப்பினான். பிறகு ஒன்றன் பின் ஒன்றாக ஐந்து அம்புகளையும் எய்தான். மீன் போன்று அமைக்கப்பட்ட குறியானது கீழே தரையில் விழுந்தது. பிராமணனாக வேடம் போட்டு வந்திருந்த அர்ஜூனன் வெற்றி பெற்றான்.
கொட்டகை முழுவதிலும் திடீரென்று கர்ஜனை முழங்கியது. அங்கு இருந்தவர்கள் அனைவரையும் விட பிராமணர்கள் யாண்டும் க்ஷத்திரர்களுக்கும் மேலானவர்கள் என்ற சொல் காதைத் துளைத்தது. திரௌபதி அன்னப்பறவைக்கு நிகராக மெதுவாக நடந்து வந்து பிராமண வாலிபன் நின்று கொண்டிருந்த இடத்தை அணுகி அவனுக்கு மாலை சூட்டினாள். அப்போது சங்குகள் ஒலித்தன. துத்தாரிகள் கதறின. பேரிகைகள் கொட்டின. காளங்கள் கத்தின. தம்பட்டங்கள் அடித்தன. வாத்திய முழக்கங்கள் வானை எட்டியது. தம்பதிகள் மீது பூக்கள் தூவப்பட்டது. மணமகன் மணமகளின் கரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு மேடையிலிருந்து கீழே இறங்கினான். தகுதி வாய்ந்த மருமகன் தனக்கு வாய்த்தது குறித்து திருபத மன்னன் மிக மகிழ்வு அடைந்தான். இதனை பார்த்துக் கொண்டிருந்த கர்ணன் ஏமாற்றமடைந்தான். அதற்கு காரணம் இரண்டு இருந்தது. வில்வித்தையில் தன்னை விட மேன்மையானவன் ஒருவன் இருக்கின்றான் என்ற எண்ணம் ஒன்று. உலகறியாத பிராமணன் ஒருவன் அக்கலையில் உச்ச நிலையை எய்தியது மற்றொன்று. உண்மையில் அவ்விளைஞன் வில் வித்தையில் வல்லவனா அல்லது குருட்டுப்போக்கில் வெற்றி பெற்றானா இன்னும் சந்தேகம் கர்ணனுக்கு வந்தது.
பாஞ்சால நாட்டின் தலைமை பட்டணத்தில் சுயவரத்திற்க்காக மகத்தான ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருந்தது. பிரபலம் வாய்ந்த ராஜகுமாரர்களுக்கு எல்லாம் அழைப்பு அனுப்பப்பட்டிருந்தது. துரியோதனனை தலைவனாகக் கொண்டு கௌரவர்வர்கள் அங்கு வந்திருந்தார்கள். கர்ணனும் வந்திருந்தான். சகோதரர்களாகிய பலராமனும் கிருஷ்ணனும் அங்கு வந்திருந்தார்கள். வந்திருந்த மன்னர்களில் பெரும்பாலோனோர் நடக்கவிருக்கும் நிகழ்ச்சியை வேடிக்கை பார்ப்பதற்க்காக வந்திருந்தனர். போட்டி போடுவதற்கும் பலர் வந்திருந்தனர். இவர்கள் அனைவரும் அமர்வதற்கு பொருத்தமான இட வசதிகள் செய்யப்பட்டிருந்தன. அழைப்பு இல்லாதவர்களாகவும் யாருக்கும் அறிமுகமாகாத பாண்டவர்கள் இந்நகரத்திற்கு வந்தார்கள். ஒரு குயவனுடைய வீட்டில் அவர்கள் தங்கியிருப்பதற்கு இடம் தேடிக் கொண்டார்கள். பிட்சையாக அகப்பட்டதை அவர்கள் பூசித்து வந்தார்கள். வீதிகளில் அலைந்து திரிந்து அங்கு நிகழும் சுயவரத்தைப் பற்றிய விவரங்களை எல்லாம் அவர்கள் சேகரித்து கொண்டார்கள்.
அர்ஜுனன் மட்டும் உயிரோடு இருப்பானாகில் அவன் திடீரென்று கவர்ச்சிகரமாக மேடையில் தோன்றி மற்ற போட்டியாளர்களை எல்லாம் பின்வாங்கும் படி அவன் தோற்கடித்தான் என்னும் பேச்சு மக்களிடையே இருந்தது. குறிப்பிட்ட சுயவர நாள் வந்தது. மேடை மிக அற்புதமாக அலங்கரிக்கப்பட்டு இருந்தது. நறுமணம் எங்கும் தவழ்ந்து கொண்டிருந்தது. இனிய இசை எங்கும் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது. மன்னாதி மன்னர்கள் கவர்ச்சிகரமான பாங்கில் அவரவர்களுக்குரிய ஆசனங்களில் அமர்ந்து கொண்டனர். அதற்கு நேர்மாறாக மாறுவேடம் பூண்டிருந்த பாண்டவர்கள் தனித்தனியாக வந்து பிராமணர்களுக்கு உரிய இடங்களில் அமைதியாக அமர்ந்து கொண்டனர். அவர்கள் தனித்தனியாக வந்ததற்கு காரணம் ஒன்று இருந்தது. அனைவரும் சேர்ந்து வந்தால் நிச்சயமாக உலகத்தவர்கள் அவர்களை அடையாளம் கண்டு பிடித்துவிடுவார்கள். ஆகையால் அவர்கள் தனித்தனியாக வந்து அமர்ந்து கொண்டனர்.
அகன்ற கொட்டகையின் மத்தியிலே அரங்கம் அமைக்கப்பட்டு இருந்தது. அங்கு திருஷ்டத்யும்னன் தன்னுடைய சகோதரி திரௌபதியை அழைத்து வந்தான் பிறகு போட்டியிடுவதற்காக வந்திருந்தவர்களின் பெயர்களை வாசித்தான். திரௌபதி அற்புதமாக அலங்கரிக்கப்பட்டு இருந்தாள். தெய்வீக சௌந்தர்யம் அவளிடம் இயல்பாக அமைந்திருந்தது. அவள் அணிந்திருந்த ஆடை அந்த அழகை மேலும் அதிகரிக்கும்படி செய்தது. பூமாலை ஒன்றை அவள் கையில் ஏந்தியிருந்தாள். வெற்றி பெற்ற ராஜகுமாரனுக்கு அந்த மாலையை அவள் சூட்டுவாள். திரௌபதி தன் கண்பார்வையை கீழே தரையின் மீது வைத்தவளாக அமைதியுடன் நின்று கொண்டிருந்தாள்.
போற்றுதற்குரிய மன்னர்கள் இருக்கும் பேரவையில் திருஷ்டத்யும்னன் பேச ஆரம்பித்தான். எல்லோருடைய கவனத்தையும் பணிவுடன் வேண்டுகிறேன் இதோ இங்கு வில் இருக்கிறது. 5 அம்புகள் இருக்கின்றன. ஒரு துவாரத்தைச் கூடிய சக்கரம் ஒன்று மேலே சுழன்று கொண்டு இருக்கிறது. அதற்கு மேல் இலக்கு அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. சுழன்று கொண்டிருக்கின்ற சக்கரத்தின் வாயிலாக மேலே இருக்கின்ற இலக்கின் மேல் எய்பவர்கள் என் சகோதரியை திருமணம் முடிந்து கொடுக்கின்றோம் இது என் உறுதிமொழி என்று திருஷ்டத்யும்னன் பேசி முடித்தான். வேந்தர்கள் அனைவரும் வில்லையும் அம்பையும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த பொழுது கிருஷ்ணனுடைய கருத்து சபையில் அமர்ந்து இருந்தவர்கள் மீது சென்றது. தன் பார்வையை எல்லா பக்கமும் அவன் செலுத்தினான். பிராமணர்களிடையே பாண்டவ சகோதரர்கள் மாறுவேஷத்தில் அமர்ந்திருப்பதை கிருஷ்ணன் கண்டு கொண்டான். அவர்கள் உயிரோடு இருப்பதை பார்த்து அகமகிழ்ந்து கொண்டான்.
